Pożegnalny obiad , którym uraczyła nas żona miał się ku końcowi. Dania przez nią przygotowane ,jak zwykle nie odbiegały od wysokich standardów – do których nas przyzwyczaiła. Obiadek był bardzo pożywny i smaczny, ale atmosfera -pomimo naszych starań nie była ,tak jak zwykle pełna humoru,pogody ducha i perlistego śmiechu Ewki. Czuło się to lekkie napięcie , że jest to ostatni Jej obiad w Ustce.Toasty  czerwonym winkiem za jej lepszą przyszłość  nieco rozluźniły tą atmosferę , ale na krótko . Nie ukrywamy ,że  jej osoba pełna radości życia , stała się nam bardzo bliska a jej wyjazd jest również dla nas małym dramatem.Pomijam już fakt -kto nas będzie teraz  tak  skutecznie leczył jak robiła to ” doktor ” Ewa – bo byłoby to postrzegane samorzutnie jako wyraz materialistycznego podejścia do życia , a tak nie jest.Czynnik uczuciowy należy postawić tu bezwzględnie na pierwszym miejscu-bo po prostu zżyliśmy się z Nią i stała się dla nas osobą , na wizytę której czekaliśmy z radością i utęsknieniem . Będzie nam Ciebie brak , a Twój pokój i  miejsce w naszych sercach zawsze będzie czekało na   Ciebie .Żegnaj  Ewka [piszę to wzruszony] życząc Ci z całego serca niech się spełni  Twój sen o  WYSPACH SZCZĘŚLIWYCH  do których tak dzielnie żeglowałaś.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    Andrzej