Urban – Historie z Życia…

Autentyczne historie ludzi i ich przeżyć na tle mijającego czasu.

Wpisy z tagiem: historia II wojny światowej

Zrozumiałem tylko słowo- Moskwa.

2

Opowiadając historię , która się zdarzyła Konradowi Lewandowskiemu [mieszkańcowi Słupska] muszę czytelnikom przybliżyć uwarunkowania polityczne lat 1939-45 w miejscu jego zamieszkania . Wieś  Jeżewo  -nieopodal  Świecia była osadą stosunkowo  dużą [ 2 tysiące mieszkańców ] mającą statut gminy. Przed wojną  większość  mieszkańców  stanowili Polacy 60%, pozostałe 40% Niemcy. Dwa kościoły  katolicki i ewangelicki  świadczyły o preferencjach religijnych mieszkańców. W roku 1940 skład etniczny uległ diametralnej zmianie. Jeżewo wraz z całym powiatem świeckim weszły w skład Rzeszy.Radykalizujące się rządy Hitlera  zezwalały na zamieszkiwanie w granicach Rzeszy tylko Niemców i Volksdeutshów . Rodziny , które nie zdecydowały się na podpisanie  volkslisty , były pozbawiane majątku i wysiedlane do Generalnej Guberni.  W miejsce deportowanych -osadzano Niemców , których  na mocy porozumienia z Rumunią  sprowadzono z Besarabii.  Luty 45 roku w Jeżewie był miesiącem kilkukrotnych zmian położenia frontu niemiecko – rosyjskiego . Ataki i kontrataki Niemców i Rosjan sprawiły , że mieszkańcy  [starcy i dzieci] spędzali większość czasu w  3 schronach przeciwlotniczych – zbudowanych przez Niemców. Na powierzchnię wychodzili tylko wtedy , kiedy przez dłuższy czas nie słychać było  huku wystrzałów .Bo to oznaczało , że któraś ze stron opanowała Jeżewo , a front przesunął się o kilka kilometrów na północ lub na południe. W jednym ze schronów  u „Ertmańskiego” znalazła się rodzina 11 letniego  Konrada i jego 13 letniej  koleżanki  Wiktorii  Niklas [pseudonim Ika]                                                                                                                                  -Konrad zobacz -od co najmniej 3 godzin nie słychać żadnych wystrzałów .To świadczy , że front oddalił się od Jeżewa – może wyjdziemy na powierzchnię  i poszukamy coś do jedzenia i picia?                                                                                                                                                                   – Dobrze Ika -ja jestem gotowy!                                                                                                                     -No to wychodzimy!

-Uważajcie tam na siebie i nie dotykajcie  żadnych nieznanych przedmiotów -bo to mogą być miny! [pouczała matka Konrada], a ty Konrad weź na siebie tą ciepłą kapotę -jest w tej dużej brązowej walizce , która stoi w prawym rogu schronu.                                                                             -Dobrze mamo!                                                                                                                                      Ubrany w kapotę , szalik i czapkę  wraz z Wiktorią wychodzą powoli ze schronu [błogosławieni przez matki]. Widok jaki zobaczyli po wyjściu -tak już ich nie przeraził .Zmiany w krajobrazie wsi były niewielkie . W odległości 220 metrów dopalała się chałupa sąsiada Wącikowskiego . Ruszyli przez wieś przeszukując opuszczone domy .W jednym z nich Konrad znalazł leżącą na podłodze poduszkę -przyda się w schronie [pomyślał].                                                                             – Po co ci ta poduszka [zapytała Ika]                                                                                                           -Przyda się  w schronie.                                                                                                                            - Lepiej szukajmy coś do jedzenia.Chodź pójdziemy do chałupy Kempfa może tam coś znajdziemy , pamiętasz w jakim pośpiechu oni opuszczali Jeżewo- to może nie wszystko zdołali zapakować na wóz.                                                                                                                                                                  -Dobra myśl -ty Ika  zawsze masz dobre pomysły!                                                                                   -No pewnie.                                                                                                                                                      Marsz -zajął im kilka minut. Stan chałupy przedstawiał widok opłakany.Widać ,że gospodarz  uciekał w popłochu -pootwierane szafy, poprzewracane krzesła, części ubiorów leży  na podłodze.  W  kuchni porozrzucane naczynia kuchenne i sztućce .                                                           Konrad- zajrzyj do do spiżarni ,tam  chowa się jedzenie -może coś zostawili. Ja zajrzę do tej szafki pod zlewem.                                                                                                                                         -Ika  chodź tu- zobacz jest rozerwany woreczek z kaszą , pozbieramy to będzie na obiad.Dość mam już tych kartofli.                                                                                                                                          Pozbieraną kasze, przesypali do poszewki znalezionej przez Konrada poduszki. Nagły krzyk Wiktorii- przerwał panującą ciszę.  Z otwartej kuchennej szafeczki wyskoczył duży szczur i pobiegł do otwartych drzwi .                                                                                                                             – Ale mnie przestraszył . Konrad choć idziemy stąd.                                                                                Przeszli do sieni , a stamtąd wyszli na podwórko – kierując się w stronę  schronu. Po wyjściu na główną ulice ,  dostrzegli stojącą kolumnę –  krytych rosyjskich ciężarówek ZIS-5 . Po zbliżeniu się do jednej z nich , z głębi szoferki wyszła kobieta ubrana w wojskową kufajkę w wieku około 30 lat .                                                                                                                                                               -Chadzi siuda [chodź  tutaj]!                                                                                                                             Powiedziała Rosjanka i złapała Konrada za rękę . Ten nie protestując podążał za nią – myśląc , że chce go obdarzyć czymś do jedzenia . W pobliżu szoferki – ta nagle ścisnęła go mocniej i zaczęła wciągać do wnętrza kabiny ! Konrad rzuciwszy poduszkę , druga ręką próbował  odgiąć zaciśnięte palce napastniczki. Niestety kobieta była silniejsza od 11 latka i bez większego trudu wciągnęła go do szoferki.                                                                                                                                 -Co robisz !Puść mnie przecież to boli! Ja chcę do domu!                                                                        Rozpaczliwe krzyki  i płacz chłopca nie zrobił na niej większego wrażenia -wydała kierowcy komendę .                                                                                                                                                           -Nu pajechali [  ruszaj]. Powiedziała głosem stanowczym do kierowcy .Ten zapalił silnik i ruszyli w drogę . Ulokowany pomiędzy szoferem , a napastniczką  [ rozpaczający ]Konrad nie miał najmniejszych szans na ucieczkę .W trakcie jazdy kobieta rozmawia z kierowcą , który bardzo grzecznie, wręcz uniżenie  -zwracał się do niej  Nadia. W monologu skierowanym do chłopca zrozumiał tylko słowo  Moskwa.                                                                                                                  W  tej dramatycznej sytuacji w głowie Konrada kłębiły się myśli , nie dające mu spokoju , co zamierza z nim zrobić Nadia .  Zaczął rozmyślać nad planem ucieczki   – przy  najbliższej okazji. Po dwóch godzinach jazdy , kierowca zatrzymał się” za potrzebą”  w niewielkim lesie . Z tej okazji  skorzystał  Konrad rzucając się w kierunku otwartych drzwi . Niestety Nadia była szybsza i zdążyła  złapać go za nogę – wciągając z powrotem na siedzenie. Dalsza  jazda odbywała się  już bez większych przeszkód – nie licząc omijanych lejów od bomb, spalonych czołgów i samochodów wojskowych [rosyjskich i niemieckich]. Słońce   zaczęło zachodzić , była godzina 16 -kiedy kolumna dotarła do  miasta i zatrzymała się na  placu. Nadia wysiadła.Kierowcy przekazała – pilnuj go dobrze ! Zmęczony kierowca długą jazdą – przysnął . Zauważył to Konrad -zrozumiał, że ma jedyną okazję do ucieczki. Przesunął  się w stronę  drzwi . Otworzył  i zaczął uciekać w kierunku  odwrotnym do stojącej kolumny samochodów, byle dalej od  porywaczy.  Zrobiło się już ciemno. Wystraszony i głodny błąkał się po ulicach  miasteczka. Dotarł na rynek przed ratuszem , gdzie  zatrzymany został przez rosyjskiego żołnierza . Ten zaczął wypytywać  go [ gdzie mieszka i dlaczego nie idzie do domu].Konrad nie rozumiał co żołnierz do niego mówi -więc nic nie odpowiedział. W głowie miał mętlik -sądził , że jest poszukiwany przez Nadię i że z tego powodu zatrzymał go żołnierz. Wobec niemożności dogadania się – dostał potężnego kopniaka  od sołdata , który odwrócił się na pięcie i  odszedł. Płaczący z bólu Konrad   przysiadł na stojącej w pobliżu ławce .   Zainteresował się nim  rosyjski oficer. Zapytał – co robisz tutaj o tak późnej porze? Zorientował się, że chłopiec nie rozumie, więc wziął go za rękę i zaprowadził do ratusza , gdzie mieścił się sztab rosyjskich wojsk. Zdziwiony niecodziennym widokiem wartownik -salutuje oficerowi ,prowadzącemu za rękę zapłakanego chłopca- do Sztabu Dywizji. Tam wokół stołu przy którym posadzono Konrada zbiera się  grupa oficerów  zaciekawionych pobytem 11 latka w sztabie. Niestety próby porozumienia z chłopcem spełzły na niczym. Jeden z oficerów wpadł na pomysł , aby zawołać  sierżanta  Pawła Siemaszkę -którego rodzice są Polakami .Po jego przyjściu -rozmowy ruszyły z kopyta.                                                    -Jak się nazywasz – bo ja Paweł i pochodzę z Lwowa, a ty?                                                               -Konrad Lewandowski -mieszkam w Jeżewie koło Świecia !                                                                        -Jak się tu znalazłeś?                                                                                                                                   Tu Konrad  zaczął snuć swoją opowieść o przygodzie , która go spotkała po wyjściu ze schronu. Paweł tłumacząc to na rosyjski-  wzbudził wielkie zainteresowanie siedzących przy stole oficerów.                                                                                                                                                     -Pytają się ciebie , czy znasz się na mapie.                                                                                                      -Tak-w niemieckiej szkole mnie tego uczyli.                                                                                       Pułkownik  zadecydował : Przynieście chłopcu mapę.Po chwili mapę  Polski rozłożono na stole, niestety mapa była w języku rosyjskim ,którego Konrad nie znał. Przynieście  mapy niemieckie- rozkazał  szef sztabu . Konrad bez problemu  rozpoznał [Schwetz]   Świecie ,  a obok [Jeschau ] Jeżewo . – Z  Heiderode  [Czerska] do tego  Jeżewa  jest około 100 km – powiedział Paweł . Pułkownik – sierżantowi rozkazał doprowadzić chłopca do kolumny kilkunastu czołgów udających się jutro na front i powierzyć go dowódcy czołgu .                                                       -Teraz nakarmcie  jego i przygotujcie jakieś spanie.                                                                                    -Tak jest!                                                                                                                                                                Wszystko  to Paweł przetłumaczył -mówiąc ,że jutro przyjdzie po niego . Tymczasem  w jednej z przewróconych  szaf zrobił mu barłóg -wymoszczony kufajkami , które miały zastąpić jemu materac i kołdrę.  Natłok myśli i trauma , której doświadczył nie pozwoliły mu zasnąć.                    O godzinie  4 lub 5 rano [ jeszcze po ciemku] Paweł poprowadził  11 latka na przedmieścia  Czerska,  gdzie stała kolumna kilkunastu czołgów T-34. Podchodząc do ostatniego w kolumnie przekazał  rozkaz pułkownika – d-cy czołgu wraz z naszym małym bohaterem.   D-ca  wziął chłopca do środka czołgu , jednak po 2 godzinnej jeździe widząc zły stan fizyczny chłopca wysadził go na pancerz czołgu . Przed wyjściem obdarował go jakimś starym porwanym kożuchem i usadowił pomiędzy  ”sołdatami”. Droga powrotna przez pola ,lasy,dukty leśne,drogi polne zajęła im kilka godzin. W pewnym momencie  mijany krajobraz  wydawać się zaczął jakby znajomy, pewność uzyskał , kiedy w oddali dostrzegł wieże ewangelickiego kościoła w Jeżewie. Serce zabiło mu mocno, tak jakby chciało wyskoczyć z klatki piersiowej . Radość , która go rozpierała nie pozwoliła na jakieś przemyślenia . Skok z pędzącego  czołgu -krzyki żołnierzy -trzy kozły i szczęśliwe lądowanie w zaspie śnieżnej.   Łkanie przechodzące  w głęboki szloch  i łzy szczęścia zalewające oczy . To wszystko sprawiło , że poddał się tej fali radości , która go niesie i niesie .Wstaje i zaczyna swój bieg- to bieg ku wymarzonej wolności.                                                   -Maładiec malczik ! Zuch chłopak -krzyczą żołnierze widząc biegnącego. Zdyszany długim biegiem wpadł pomiędzy opłotki pierwszych chałup i zamarł z przerażenia . Dom w którym mieszkał spłonął całkowicie ! Pierwsze kroki skierował do zaprzyjaźnionej  rodziny Doleskich .  Ojciec był woźnym w szkole.Tam wylądował w ramionach -zapłakanej , ale jakże szczęśliwej matki. Tak  zakończyła się traumatyczna przygoda  11 latka . Do chwili obecnej pozostaje pytanie. Pytanie ,które pozostanie bez odpowiedzi-dlaczego Nadia to zrobiła?

In Memory of

1

Wstyd się przyznać, ale o Twojej śmierci dowiedziałem  się 15 listopada w okolicznościach nieco dziwnych. Otóż w dzienniku TV dowiedziałem się , że  polski statek  na  Atlantyku uratował dryfującego na przewróconym jachcie żeglarza. Coś mnie tknęło, aby dowiedzieć się  więcej , o Twojej wyprawie przepłynięcia samotnie Atlantyku – na remontowanym jachcie Holly II. Wpisałem w wyszukiwarkę Google Twoje imię i nazwisko i doznałem szoku !!!.  Żeglarz Edward Zając utonął w wodach Bałtyku w okolicach  Półwyspu Helskiego. Siedziałem  przez chwilę jak  sparaliżowany – wpatrując się bezmyślnie w ekran monitora. Nie  to niemożliwe -różne myśli przebiegały mnie przez głowę? Edek to nie możliwe – ty Tak nie mogłeś skończyć!!! W końcu czerwca  będąc u Ciebie w domu z uwagą i zaciekawieniem słuchałem Twoich planów o samotnej wyprawie przez Atlantyk, znalezieniu sponsora wyprawy, oraz przebiegu prac remontowych Holly II jak również o najniebezpieczniejszych chwilach w Twoim życiu. Opowiadałeś  jak po dwudniowym sztormie [ fizycznie wyczerpany ]  zasnąłeś  za sterami  i o mały włos nie zostałeś  rozjechany przez znajdujący się na kontrkursie transatlantyk.  O tym,  jak  w nocy , pod Gotlandią wylądowałeś  jachtem Holly I  na nieoznaczonej mieliźnie  i dramatycznej sytuacji  zejścia z niej. Podziwiałem Twoją odwagę  nie tylko samotnego wilka morskiego, ale człowieka  dzielnie zmagającego się z przeciwnościami życia. Nigdy nie usłyszałem  z Twoich ust skargi na to co przynosił Ci los , a życie Cię nie hołubiło, rzucając pod nogi kolejne kłody. Pamiętam Twoje powiedzenie  cytuję:  Życie trzeba brać takie jakie jest, bo nikt nie da nam lepszego. W  latach  8O razem z nami  organizowałeś  ”Solidarność” w Ustce ,  dokumentowałeś rodzące się przemiany społeczne , często za własne pieniądze. Szczery , otwarty, lojalny, czasami bezkompromisowy. Byłeś redaktorem ” Ziemi Usteckiej” chłoszczącej  bezlitośnie przeciwników burmistrza Graczyka.  Po jego odejściu – poddano Cię  głębokiej krytyce ze strony jego przeciwników politycznych .    Śmierć małżonki w 2009 roku [ z którą przeżyłeś wiele lat] nie złamała Twojego  hardego ducha.  Pozbierałeś się w sobie – oddając się jeszcze bardziej drugiej  swojej   miłości – żeglarstwu. Po latach samotniczego życia – znalazłeś oparcie w przyjaciółce  Jadwidze Kapłan z którą związałeś swój los. Przyszedł czas na ten ostatni rejs lipcowy , w którym oprócz Jadwigi  na pokładzie znalazł się  jej 12 letni niepełnosprawny wnuk. Nikt już nie dojdzie prawdy – o tym jak to się stało , że Edek znalazł się za burtą jachtu. Można domniemywać  [z dużą dozą prawdopodobieństwa], że po zjedzonym w kambuzie obiedzie – Jadwiga zajęła się zmywaniem naczyń, a Ty wraz  z chłopcem wyszedłeś na pokład celem zrefowania żagli. Chłopca posadziłeś za sterem , a sam wszedłeś na kokpit jachtu. W tym czasie nagły szkwał zmienił kierunek wiatru, który wydął żagiel w drugą stronę zwalając Cię z nóg i wyrzucając za burtę. Po drodze prawdopodobnie uderzyłeś w reling , co spowodowało chwilową utratę świadomości. Krzyk 12 latka  zaalarmował Jadwigę , która wybiegła z kambuza na pokład . Oślepiona blaskiem słońca bez okularów [chora na jaskrę] cofnęła się pod pokład, a to kolejne sekundy oddalania się jachtu od miejsca wypadku. Zwrot którego dokonała – rzucenie koła ratunkowego i strzelanie rac nic już nie mogły pomóc. Kontakt telefoniczny z ratownikami i akcja ratunkowa helikoptera nie dała żadnych rezultatów, bo uderzenie w reling [krwiak na czole w okolicach nosa] spowodowały nagłą utratę świadomości i natychmiastowe utonięcie. Żegnaj żeglarzu !!!. Nic Ci już nie potrzeba . Więc przyjmij ode mnie tę modlitwę , będącą parafrazą słów Bułata Okudżawy:

Dopóki ziemia kręci się , dopóki jest tak czy siak,  Panie ofiaruj każdemu z nas, czego mu w  życiu brak: Mędrcowi darować głowę racz, żeglarzom łodzi swej .Sypnij grosza szczęściarzom i mnie w opiece  swej mniej .

 

Panie Zielonooki , Boże ,Ojcze Nasz , daj mu to co tak ukochał , żyjąc tu pośród nas. Daj mu wspaniałych rejsów moc , pośród niebiańskich fal , by żyć mógł w  naszej pamięci  i nie zapomnij o   nas.

Andrzej Urban

Gdzie się podział sierżant Wania !

3

Marzec 1945 roku w Ustce -po zajęciu jej bez żadnego oporu przez „krasnoarmiejców” i panicznej ucieczce większości ludności niemieckiej wydawał się miejscem wyjątkowo spokojnym. Niemcy , którzy zostali byli na łasce i niełasce zwycięzców. Nieliczni Polacy, którzy tu przywędrowali z przymusowych robót w Rzeszy- zajmowali się przywracaniem działalności portu ,rybołówstwem oraz budową nowych struktur administracyjnych. Najważniejszym budynkiem w Stolpminde nie był organizowany na ulicy Marynarki Polskiej budynek ratusza , a znajdujący się na nabrzeżu portowym , magazyn spirytusu. Całodobowa straż postawiona tam przez rosyjskiego komandira miasta świadczyła o jego nadzwyczajnej ważności. Nie dziwmy się komendantowi bo w owych czasach wartość wódki na czarnym rynku porównywalna była z wartością złota. Za wódkę można było kupić wszystko co tylko chciało się mieć ,począwszy od zegarka a skończywszy na samochodzie – oczywiście za odpowiednią jej ilość.Klucze do dwu kłódek założone na drzwiach do magazynu gorzelni i całodobowa warta – stwarzały barierę nie do przebycia, dla potencjalnych chętnych raczenia się spirytualiami, których bez przesady były setki? Życie kulturalne dowództwa rosyjskiego garnizonu składało się w większości przypadków z organizowania częstych pijatyk w towarzystwie kobiet i miejscowych notabli . Zabawa rozwijała się w jak najlepsze , stół suto zastawiony różnego rodzaju konserwami głównie z UNRR-y, oraz różnego kształtu i rozmiarów butelkami kryjącymi w sobie tą jakże cenną zawartość .Na honorowym miejscu za stołem siedział przełożony naszego majora – dowódca okręgu słupskiego pułkownik Siemaszenko w otoczeniu swoich oficerów i naszego gospodarza majora Dobrynina.Scena jako żywo przypomina fragment filmu Andrzeja Munka „Zezowate szczęście” z Kobielą w roli głównej – goście ci sami rosyjscy oficerowie i świta tworzącej się polskiej inteligencji połączonej węzłami przyjaźni z szabrownikami i kombinatorami. Około północy, gdy zabawa rozkręciła się na całego do naszego majora podszedł jeden z jego oficerów – odpowiedzialny za udaną ucztę i na ucho mu szepnął. -Panie majorze napitek zaczyna się kończyć! -Zawołajcie mi tu sierżanta Wanię! -Tak jest ! Oficer trzasnął butami i zrobiwszy w tył zwrot dyskretnie wyszedł z sali. W niedługim czasie przy krzesełku majora zameldował się sierżant Iwan Pietrow -zwany pieszczotliwie przez majora Waniuszą. Miał do niego bezgraniczne zaufanie- dlatego zrobił go swoim adiutantem i kierowcą. Pochodzili obaj z Nowosybirska – prawdopodobnie ich rodziny też się znały ,stąd taki stopień zażyłości. -Waniusza weź samochód jedź do magazynu gorzelni i przywieź 3 kanistry spirytusu – no lepiej 4 kanistry na wszelki wypadek. Masz tu 2 klucze od kłódek. -Tak jest – zameldował sierżant i odwróciwszy się na pięcie opuścił salę. Po około 45 minutach wraca [ meldując wykonanie zadania ]- oddaje klucze majorowi. Po rozrzedzeniu w sąsiadującej z salą główną kuchni i przelaniu ich w butelki alkohol trafia na stoły,a zabawa trwa w najlepsze- do białego rana. Rankiem stoły przedstawiały przerażający widok – poprzewracane puste butelki po napitkach, porozlewane napoje chłodzące,walające się resztki jedzenia i co jakiś czas leżący na stole lub pod stołem uczestnik libacji. Sierżant Wania – prawa ręka majora Dobrynina , oprócz służby w Armii Czerwonej zajmował się jeszcze cichym handlem spirytusem.Miał on jedną z zalet człowieka biznesu – ogromne pokłady pomysłowości .Początkowo podczas częstych libacji – ulewał z przywożonych kanistrów trochę okowity dla siebie , ale doszedl do wniosku , że w ten sposób szybko się nie wzbogaci. Myślał , myślał i wymyślił jak się dostać w sposób bezpieczny do magazynowanego [ 50 tys. litrów] zbiornika spirytusu – przed którym stała całodobowa warta. Przed budynkiem gorzelni-zrobionym z czerwonej cegły pokrytej półkolistym dachem z blachy falistej stała niewysoka dobudówka z drewna ,nad którą było okienko wentylacyjne magazynu spirytusu. Stąd po jego otwarciu – po drewnianych krokwiach można było stosunkowo łatwo dostać się do zbiornika jakże cennego płynu. Nasz pomysłowy Wania regularnie 2-3 razy w tygodniu w nocy, a czasem bardzo wczesnym rankiem podjeżdżał służbowym Jeepem w pobliże gorzelni – parkując go w lesie obok. Wyprawa po „złote runo”- zaczynała się od wyjęcia 2 kanistrów – owiniętych grubym kocem, aby zapobiec ewentualnemu hałasowi – po dojściu do bocznej ściany magazynu dostawał się na daszek przybudówki po olbrzymiej pace [ z piaskiem do gaszenia pożaru].Następnie podstawiał drabinę do okienka i stamtąd do zbiornika. Droga powrotna była nieco trudniejsza , ale cóż to dla naszego pomysłowego Waniuszy? Interes kwitł w jak najlepsze gorzałka na czarnym rynku sprzedawała się znakomicie – oczywiście tylko za dobra materialne takie jak zegarki, pierścionki i inne precjoza. Okres prosperity trwał długie miesiące , ale wszystko ma swój koniec- tak i w tym wypadku „woda ognista” zaczęła się kończyć , a wraz z nią złoty interes sierżanta Wani. Początkowo tankowanie do kanistrów spirytusu nie sprawiało żadnych trudności. Zaczerpnięty wiadrem płyn wlewało się przy pomocy lejka do kanistrów – świecąc sobie latarką zawieszoną na ostatnim guziku munduru..W miarę ubywania trunku lustro płynu zaczęło obniżać się tak mocno że zaczerpnięcie wiaderkiem odpowiedniej jej ilości zaczęło sprawiać duże trudności.Jedną ręką należało trzymać się krawędzi włazu drugą – maksymalnie wyciągając -zaczerpnąć odpowiednią jej dawkę. Życie naszego majora w okupowanej Ustce – to życie jak w przysłowiowym Madrycie. Mając takie możliwości jednał sobie nie tylko życzliwość przełożonych, ale załatwiał to co chciał, w tym dodatkowe przydziały konserw mięsnych – ba miał nawet prywatnego Opla, którym po zakończeniu służby wraz z „zorganizowanymi ” dobrami mięli wrócić do Nowosybirska .Upływający czas pełen wszelakich wrażeń – został brutalnie przerwany w związku ze zniknięciem Waniuszy wraz ze służbowym Jeepem. Major niechętnie zawiadomił – swojego kolegę kapitana Rykowa ze Słupska szefa służb N.K.W.D. o zaginięciu sierżanta. Ten wszczął odpowiednie procedury śledcze i przysłał do Ustki 4 swoich najlepszych NKWDzistów. W krótkim czasie odnaleziono stojący w pobliskim lesie – samochód majora w stanie nieuszkodzonym. Dalsze poszukiwania skupiły się na przeszukaniu pokoju sierżanta i tu natrafiono na prawdziwy skarb gromadzony przez długie miesiące. W sprytnej skrytce w dnie dużej walizy – znaleziono 14 ręcznych zegarków,złote stare monety,biżuterię,pierścionki i obrączki w takiej ilości , że sama waliza bez zgromadzonych ciuchów ważyła przeszło 40kg. Po kilku dniach bezowocnych przepytywań i przeszukiwań kapitan Rykow zakończył śledztwo. Stosowny protokół zawierał oświadczenie, że przyczyny zniknięcia Iwana Pietrowa należy doszukiwać się w utonięciu po pijanemu w nieodległym kanale portowym. Major w oficjalnym liście do rodziny potwierdził zgon Wani, ale za przyczynę zgonu przyjął [ wersję bardziej strawną dla rodziny ] wypadek związany z wejściem na minę – co w owym czasie było śmiercią równie często i prawdopodobną. Na miejsce Wani nasz major wyznaczył innego kierowce , a życie wróciło do ustalonego do tej pory trybu.Gdy w potężnym zbiorniku spirytusu zaczęło prześwitywać dno, a ręczna pompa zaczęła zapychać się osadami zgromadzonymi na dnie zbiornika, kolejny adiutant-pompujący wieczorem pozostałe resztki-postanowił oświetlić jego wnętrze . Widok , który tam ujżał niejednego chłopa zwaliłby z nóg w najlepszym wypadku wprowadził w stan osłupienia i szoku. W głębi opróżnionego zbiornika twarzą do góry z wybałuszonymi oczami i szeroko rozwartymi ustami leżały zwłoki zaginionego sierżanta Iwana Pietrowa- zwanego pieszczotliwie Waniuszą. P.S.Złośliwi twierdzą , że zwłoki sierżanta Wani są lepiej zakonserwowane niż ciało Włodzimierza Ilicza Lenina i przetrwają dłużej niż mumia Ramzesa Wielkiego. Smakosze wódki wypitej znad zwłok naszego sierżanta – nazwali ją „nalewką na Wani” lub Wańkówką.

Koniec wojny i niezamierzony wyjazd do Związku Sowieckiego

Rok 1945 – „wyzwalanie „ Polski spod okupacji niemieckiej , przez Armię Czerwoną i

ustanowienie nowego komunistycznego porządku – znów mocno uderzyło w moją rodzinę.

Po ucieczce Niemców z mająteczku babci wróciliśmy do Wylazłowa. W dworku wszystko

rozkradzione .Mieszkańcy oddali nam parę kur , sprzęty kuchenne ,jakieś meble i zastawy -

to czego nie wzięli uciekający w popłochu Niemcy.

Ludzie z Wylazłowa przyjęli życzliwie trzy kobiety [w tym dwie wdowy] z pięcioletnim

chłopcem – którego rodzinę 4 lata temu wypędzili Niemcy w przysłowiowych koszulach.

„Dziedziczka „ – a prywatnie moja babcia H. Osiecka , była w owym czasie najbiedniejszą

mieszkanką wsi.

Mogliśmy liczyć na Wylazłowian ich wrażliwość i solidarność w nieszczęściu

które nas dotknęło. Niezbyt długo po wprowadzeniu się do dworku, komunistyczna władza

przygotował nam kolejną niespodziankę w postaci reformy rolnej. Wszystkim „posiadaczom

majątków ” powyżej 50 ha należy ziemię skonfiskować , a właścicieli wysiedlić .

„Reformator „ z ramienia władzy ludowej”- otwarcie mówił matce , że jak z nim zostanie to

gospodarstwo da się utrzymać – bo te 6 hektarów przeklasyfikuje się na ugory. Niestety matce

kandydat na męża wyraźnie się  nie spodobał . Znów nas wypędzają tym razem kochani rodacy.

Z tobołkami pakujemy się na wóz i hejta wio – w imię „ sprawiedliwości społecznej”- tym

razem wywożą nas do Działdowa . Tam dostajemy przydział na trzypokojowe mieszkanie ,do

którego dokwaterowują nam pułkownika – dowódcę garnizonu rosyjskiego w Działdowie.Właściwie to my zostajemy dokwaterowani do niego bo po zdobyciu miasta Rosjanie zajęli budynki po KL Soldau .Ten 60 letni oficer – służący jeszcze w carskiej armii  był postrachem krasnoarmiejców .

Powód – dyscyplina ,którą zaserwował swoim sołdatom , a właściwie incydent związany

z zastrzeleniem gwałciciela mieszkanki Działdowa. Bali się go jak ognia. Dla mnie był jak

ojciec, którego straciłem .Szczególnie utkwiło mi w pamięci jego powiedzonko:” Andrejku

popijom czajku „, po którym zza pazuchy wyjmował , zawiniątko z jasnobrązowym cukrem , a

babcia parzyła herbatę.Nad nami , na drugim piętrze kamieniczki przy ulicy Dworcowej , [gdzie obecnie mieści  się czytaj dalej…

Powered by WordPress Web Design by SRS Solutions © 2017 tommek