Biuro komendanta oflagu VIB  Dossel  Heinricha Brinkorda , jak na standardy wojenne było elegancko wyposażone .Oczywiście głównym meblem było szerokie dębowe biurko z wygodnym skórzanym fotelem .Wzdłuż ściany stał potężny regał z półkami zawierający wszystkie teczki  ”aktualnych pensjonariuszy ” – jak miał mawiać pułkownik będąc w dobrym humorze . Na ścianie przeciwnej w pozłacanych ramkach wisiał portret Adolfa Hitlera . Po lewej stronie biurka stał solidny stół z dwoma krzesłami , które zajmowali niemiecki sekretarz komendanta lejtnant Horst Wessel i polski tłumacz ppor. A. Żabiński  żołnierz XX Dywizji Piechoty , a prywatnie nauczyciel języka niemieckiego w jednej z warszawskich szkół. Szum na korytarzu kancelarii mógł wskazywać tylko jedno , że przyjechał zapowiedziany stosownym pismem transport jeńców z obozu IV C Colditz. Pukanie do drzwi , w których staje niemiecki oficer dyżurny meldując :      -Herr  komendant ! Lejtnant Wessel melduren Polen offizieren wir oflag Colditz.   – Danke..!                                                                                                                                                -Wprowadzić jeńca wydał krótką komendę .Pierwszy oficer z grupy wszedł do kancelarii. Nazwisko i imię -polecenie przekazał polski tłumacz .                                    -Podporucznik Tadeusz Osiecki nr.jeniecki 1653.                                                                     – Urodzony ..?  Wylazłowo pow.Mława – pada odpowiedź .                                               – Gdzie jest to Wylazłowo [ kalecząc nazwę zapytał ].                                                             –  W Polsce panie komendancie, w Polsce .                                                                                - Przecież nie ma takiego kraju w Europie .                                                                              - Ale był i jest nadal w naszych  sercach . Komendant podniósł wzrok znad leżącego przed nim wykazu jeńców i ich teczek personalnych i zobaczył 32 letniego wysportowanego mężczyznę o blond lekko falowanych włosach oczy niebieskie, no typowy aryjski typ urody -pomyślał .                                                                                        -Co on powiedział [pytanie do tłumacza] ..?                                                                             – Powiedział ,że w tej kwestii zgadza się z panem komendantem [skłamał  tłumacz nie chcąc narazić Tadeusza na ewentualne reperkusje ze strony Brinkorda ] .             – Gdzie pan służył poruczniku w czasie wojny .?                                                                    - W 32 pułku piechoty , walczyłem w obronie twierdzy Modlin.                                       – O panie podporucznik , ale pan ma bardzo bogatą kartotekę .Oflag II B Arnswalde, oflag VII A Murnau ,oflag IV C Colditz nie licząc KL Soldau [Działdowo]. To pana w końcu złapano przy kopaniu tunelu ucieczkowego w Murnau…?                                                                                                                                                -Zgadza się panie komendancie .                                                                                                   – Przestrzegam i informuję  , stąd nie uda się panu uciec poruczniku .!                          -A to się jeszcze okaże [ szepnął pod nosem ].                                                                           Krótka reprymenda udzielona Tadeuszowi ,dotyczyła właśnie tych ucieczek i kar z nimi związanych .                                                                                                                                 – Ostrzegam  jeszcze raz , że w żadnym przypadku nie będę tolerował faktów łamania regulaminu obozowego .Kary będą surowe , myślę  że pan  poruczniku weźmie sobie tę przestrogę głęboko do serca i zastosuje się do tego co tu powiedziałem ppor. Osiecki . Skinieniem ręki [potwierdził koniec rozmowy]. Może pan odejść . Prosić następnego .Patrząc na akta [kieruje uwagę do sekretarza ] zakwaterować go w baraku  27/4.                                                                         -Tak jest panie komendancie .                                                                                                      Przyjęcie Tadeusza w baraku przez kolegów ,było bardzo uroczyste . Jeden z jeńców w imieniu wszystkich kolegów przywitał go serdecznie i przekazał mu ,że czują się zaszczyceni obecnością w ich gronie kolegi z tak piękną kartą oficera , który nie zapomniał o podstawowym obowiązku żołnierza Rzeczypospolitej . Sława uciekiniera już nawet tu dotarła . Po tak przyjemnym powitaniu , przydzielono  mu najlepsze łóżko [na parterze piętrowego składu] w narożniku sali w pobliżu okna i poproszono na skromne przyjęcie wydane na jego cześć. Zaimprowizowany szwedzki stół zawierał wszystkie łakocie i smakołyki przysyłane  w paczkach od rodziny i szwedzkiego „Czerwonego Krzyża „. Co tam nie było – czekolady, papierosy, kawa a nawet dobre piwo bawarskie. Następnego dnia , jeden  z kolegów , poprosił go do ppłk.Bronisława Kowalczewskiego  .               -Panie pułkowniku ppor .Osiecki melduje się na rozkaz.                                                     -Witam poruczniku , ale proszę bez tej etykiety wojskowej .Wszyscy jesteśmy teraz jeńcami wojennymi i nie musimy być tacy oficjalni. Zapraszam pana na spacer po terenie oflagu , tam sobie pogadamy. W trakcie przechadzki płk. przedstawił mu propozycję wzięcia udziału w zaawansowanych pracach związanych z budową tunelu ucieczkowego . Będąc jeszcze w Colditz dostałem od Anglika kpt. Dicka Howa informację , że będący tam Kanadyjczycy przeniesieni do innego oflagu wykopali tunel ucieczkowy , którego plany przekazali mnie .